ولادت با سعادت شمس الشموس وانیس النفوس

حضرت علی بن موسی الرضا(علیه آلاف التهیه والثناء) بر عاشقان و محبین آن حضرت مبارک باد.

کبوتری شکسته پر نشسته ام به کوی تو

تویی غریب الغربا منم غریب کوی تو

یــــا امــــــــام رضــــــــا(ع) مددی آقــــــــــا.

 کبوتری شکســـته پر نشسـته ام به کوی تو

 تویی غریب الغربا منــم غریــب کــــوی تـو

 صفـای زندگانیم ٬ امـــــــام مهـــــــربــــانیم

 اذن وشفــــاعتی مرا شوم غلام کــوی تــو

  ولادت حضرت معصومه(سلام علیها) وحضرت علی بن موسی الرضا(علیه آالاف التهیه والثناء)

  برهمه عاشقان ولایت مبارک باد.

یا امام رضا(ع) سلام به تو که امام رئوف عاشقانی.

سلام به تو که ضامن آهویی تا چه رسد به من روسیاه.

سلام به تو که شمس الشموسی وانیس النفوس٬ غریب الغربایی ومعین الضعفا.

سلام به تو  که حرمت ماوای عاشقان وصفای حرمت آرامش قلوب مومنان.

ای امام غریب دوست داشتم کبوتری می شدم تاتوی حرمت با صفات پر می زدم گاهی روی گنبد طلا مشستم وگاهی تو حیاط صحنت جلو پای زائرات راه می رفتم.

ای امام مهربان می خواهم زیارتت کنم طوریکه بشناسمت وببینمت.

آقای من:بار گناهام زیاده٬ چندین بار توبه کرم ولی انگار لذت شکستن توبه وکشیدن گناه برام شیرین تره٬ دیگه پیش خدا آبرو ندارم می خوام واسطه ام شوی به حق جوادت.

امام من: آمده ام گدایی٬ این گدای خسته دل رو جا بده ٬ بپذیر و صدقه ای ده که روحم ب سوی تو پرواز کند.

سید من: من بنده شیطان شدم وآمدم که تا حرم کنی ٬ من روسیاه شرمسارروی توام دل خسته ودل شکسته به سوی تو می آیم تا مهر عشقت را به سینه ام زنی ومرا از نفسم آزاد کنی

زیارتم را نه زیارت حرمت بلکه رسیدن به سعادت ودیدار تو قرار بده.

در هوایت بی قرارم روز وشب                سر زکویت بر ندارم روز وشب

سنگ زیر پای تو لعل بدخشان می شود            خار٬ با فیض نگاهت سرو بستان می شود

گر نسیمی از سر کویت وزد سوی جهیم             دود آن عود وشرارش برگ ریحان می شود

زخم بی داروی جان ودرد بی درمان دل                هر دو با خاک سر کوی تو درمان می شود

غم ندارم گر مرا درآتش دوزخ برند                         چون برم نام تورا آتش گلستان می شود

                   -----------------------------------------------------

این حریـم قدس م-ولای من است                        یـــا مقـــام حق تعـــالای من است

بارگـــاه آسمـــــــان  جـــاه رضــــــا                        ملـــجــا دنیــا وعــقبــای من است

گرچه از پــا تـا به سـر تــاریکـی ام                        غرق نور این جا سراپای من است

هر که هستم مومنم یا عاصی ام                         صـاحــب این قبـــر٬ آقای من است

کیــستــم تـــا عـبد این مولا شوم                          هرکه عبد اوست مولای من است

                                                                     اشعاری از غلامرضا سازگار (نخل میثم)

آقا ی من سلام ٬ چقدر دلم برای حرمت تنگ شده غریبی عجیبی است تا حالا اینقدر دلم تنگ نشده بود هر وقت هوای حرم تو رو می کردم تو اذنم می دادی ومن می آمدم اما نمی دونم چه کردم که حالا اینطور باید دوریتو تحمل کنم.

مولای من٬ اذن نمی دهی مرا٬ خسته ام هرچند میدانم خود بد کرده ام اما تو امام رئوفی ٬ ماوای دل رمیده ام هستی کریما حاشا به کرمت.

یا معین الضعفا: تو دستگیر ضعفایی ٬ منم مسکین. صدقه ای بر من تفضل کن. صدقه ای که روحم رابشوید وبه سوی تو پرواز دهد وجسم الوده ام را پاک سازد تا لیاقت زیارت تو را داشته باشم.

ای امام رئوف از آخرین باری که آمدم چند ماه است گذشته اما انگار قرنی گذشته . آقا دل من پیش شماست می خواهم بیایم ودوباره در فضای رحررمت مثل کبوترا پرواز کنم وبیام بشینم روی گنبده طلات

توی ایوون طلا پر بزنم .

مولای من: به جان جوادت زائر کویت کن مرا و دستی به این روحه خسته بکش تا شفا گیرد برای پریدن.

محبوب رضاست هر که دل ریشتر است        از کعبه صفای این حرم بیشتر است

اینجاست طبیبی که ندارد نوبت                   هر دل که شکسته تر بود پیشتر است

کبوتری شکسته پر نشسته ام به کوی تو

تویی غریب الغربا منم غریب کوی تو

امام مهربانی ام ٬ صفای زندگانیم

اذن وشفاعتی مرا شوم غلام کوی تو

مثل یه که کبوتر خسته که روی گنبد طلا نشسته تو حرم آقا می شینم تا که بشم غلام او .